این خاطرات تلخ را شما برایم ساختید

اپیزوداول:
مدیر مدرسه ی راهنمایی مان،از این خانم های محجبه ی سفت و سخت بود،امتحانات سوم راهنمایی که تمام شد ،مدیر مدرسه بهمان مژده داد که برای تابستان برنامه ی یک اردوی 14 روزه را ریخته است و ما چقدر خوشحال بودیم اما وقتی گفت :آمدن به این اردو یک شرط دارد ،توی دلمان دعا دعا می کردیم که شرطش جوری نباشد که مانع آمدن بعضی از دوستانمان شود،گفتیم حالا این شرط چیست؟گفت:هرکسی می خواهد بیاید باید چادر بپوشد،اول کمی دمغ شدیم بعد برای اینکه می خواستیم همه با هم باشیم گفتیم باشد اشکالی ندارد
روز سوم اردو بود،رسیده بودیم قم،رفتیم زیارت،بعد از زیارت کردن چون تعداد بچه ها زیاد بود و خانم مدیر هم به من اطمینان داشت دو دسته شدیم یکی به سرپرستی مدیرو یکی هم به سرپرستی من،توی خیابان ها داشتیم می چرخیدیم،من هم پی شیطنت های خودم بودم،بستنی قیفی دیده بودم هوا هم گرم بود و دلم می خواست بروم بخرم ،بستنی را که خریدم و برگشتم از شنیدن صدای گریه ی یکی از بچه ها واقعا ترسیدم،با تمام وجود گریه می کرد،هرچه که می پرسیدم چه شده؟اصلا حرف نمی زد،فقط گریه می کرد،بعد خانم مدیر آمد و ازش خواست شرح ماوقع را بگوید:که او هم بریده بریده گفت:چندتا ...چندتا مرد...دنبالم افتاده بودند و می گفتند،کمی ساکت شد بعد آرام و با خجالت گفت،گفتند:صیغه می شوی؟
بعد انگار که گناه بزرگی مرتکب شده،سرش را انداخته بود پایین،همان طور که گریه می کرد و ترسیده بود گفت:خانم به خدا من هیچ کاری نکردم،که یک دفعه خانم مدیر به چادرش نگاه کرد و گفت:ای وای!چادرت را برعکس پوشیده ای!و بعد برای ما که ماتمان برده بود جریان برعکس پوشیدن چادر را گفت،آن لحظه واقعا از مدیرمان بدم آمده بود به خاطر اصرار بی موردش در مورد پوشیدن چادر

اپیزود دوم:
16 ساله بودم اولین بار و تنها باری که رفته بودم بازدید از مناطق جنگی،فکر می کنم شلمچه بودیم،جایی که یک گروه تفحص از سپاه هنوز هم داشتند به دنبال اجساد شهدا می گشتند،نزدیکی های اذان ظهر بود توی یک جای اتاق مانندی نشسته بودیم،چند تا کفن کوچک هم بود از بقایای اجساد شهدایی که به تازگی پیدا شده بودند خیلی کوچک بودند شاید یک مشت خاک هم نبودند،شاید جوان بوده اند با یک دنیا آرزو،دلم گرفته بود،رئیس گروه تفحص ،یکی از همین ها با ریش های بلند و تسبیح دانه درشت با لباس های نظامی داشت در مورد خاطرات تفحص شان می گفت،من دیگر تحمل نداشتم آمدم بیرون،یک منبع آب بیرون بود رفتم که وضو بگیرم،هیچ کس نیود،همه داشتند سخنرانی را گوش می دادند،آستین هایم را زدم بالا که وضو بگیرم،یک دفعه صدایی با تحکم گفت:آستینت را بکش پایین،اینجا هم دست از این کارها برنمی دارید،اینجا مقدس است،بغض گلویم را گرفته بود برگشتم نگاهش کردم یکی از همان ها بود با ریش های بلند و تسبیح دانه درشت،می خواستم فریاد بزنم کدام کارها؟اما ترسیده بودم،اذان را که گفتند من
تنها کسی بودم که نمازم را به تنهایی خواندم،من به این ها اقتدا نمی کنم

اپیزود سوم:

23 ساله ام ،انتخابات ریاست جمهوری است،من رای داده ام،خوشحالم،اما نتایج که اعلام می شود می بینم رای من نیست گم شده است،به حساب نیامده،دیگر مثل آن روزها نیست که از مدیرمان بترسم یا از آن آقای ریش بلند تسبیح به دست،می گویم رای من کجاست؟
باورشان هم نمی شود که هیبت شان فرو ریخته،باورشان نمی شود آن بغض ها که سال ها پیش توی گلویم خفه کردم شده یک فریاد
تصاویر شهدا را می بینم یاد آن روز می افتم در مناطق جنگی،دلم برای همه ی این جوان ها می گیرد،برای روزهایی که می توانستند باشند