سکوت تلخ...

بعد از روزها که از هجوم یک دنیا تلخی پناه می بردی به اینترنت،به کانال های ماهواره،به دیدن صدباره ی فیلم هایی که تمام دیالوگهایش را از بر شده ای اما هنوز هم ارزش دیدن دارد،به شنیدن موسیقی های نوستالژیک و...
تلویزیون را روشن می کنی،گوینده ی اخبار را می بینی که خونسرد توی چشم های تو و میلیون
ها نفر دیگر نگاه می کند،اسامی 5 نفر را به عنوان اعدام شدگان امروز می خواندو اضافه می کند که اینان جزء گروه های تروریست بوده اند که چندین عملیات بمب گذاری را در شهرهای مختلف کشور انجام داده اند
یک آن احساس می کنی خون به مغزت نمی رسد،می گویی این مردک چه گفت؟و نام فرزاد کمانگر توی گوشت زنگ میزند،می خواهی دهانت را باز کنی و ...
یادت می آید که فرزاد معلم بود،معلم حرمت دارد،و به حرمت فرزاد و فرزادها سکوت می کنی

در حاشیه:89 مدتی است که آمده، برای ما انگار زمان توی 88 متوقف شده،نکند هر سال می خواهد 88 باشد؟!