این همه تلخی را پایانی هست؟

اشک جلو دیدگانم را گرفته تار می بینم صفحه ی زندگی را،ثانیه به ثانیه به طناب دار نزدیک می شود به شروع یک پایان،به چه گناهی؟به همان گناه که بسیاری دیگر در این سال منحوس به کام مرگ فرستاده شدند
باورش دشوار است هم سن و سال ماست،دانشجوست و لابد کلی آرزو داشته برای فردا،فردای خودش ،فردای ما،فردای مام میهن
یکی برای اعتقادش به پای دار کشانده می شود ،دیدن هم آغوشی تن جوانش با زمختی طناب باید برای کفتارها دیدنی باشد که انسان اگر جوهره ی انسانی داشته باشد تاب نمی آورد این همه جنایت را
من ترسو فقط می توانم گوشه ای تنها بنشینم و آرام گریه کنم بر این همه ظلم ،اما دلم می خواهد داد بزنم بر سر خودم ،تو و تمام مردم سرزمنیم،می خواهم بگویم چرا با اینکه می دانید هیچ چیز عادی نیست می خواهید بگویید که هست ،خودتان را در روزمرگی ها غرق کرده اید که فراموش کنید عذاب وجدانتان را،اصلا چیزی به نام وجدان هنوز زنده است؟
احساس دین نمی کنید به تمام کسانی که در این بازی دهشتناک امروز و فردایشان را قربانی کرده اند؟
احساس دین نمی کنید به جوان های بی گناهی که پاهایشان به سختی بر روی زمین کشیده می شود،دستی با زور آنها را به سمت پرتگاه نیستی هل میدهد

دست هایم یخ کرده،دوست دارم بالا بیاورم این زندگی نکبت را

در حاشیه:کسانی که اعتماد ملی قبل از انتخابات را تاب می آوردند چگونه است که امروز تاب تحمل اعتماد را ندارند؟!اگر این نامش شارلاتانیزم نیست پس چیست؟